ارزیابی مصالح خودترمیمی در بهسازی پایدار هدایت آب شهری با مقایسه محیط های ژئوتکنیکی و بتنی

این پژوهش با هدف ارزیابی عملکرد مصالح هوشمند خودترمیمی در بهسازی پایدار مسیل های شهری و مقایسه رفتار آن ها در محیط های ژئوتکنیکی و بتنی انجام شده است. ابتدا ویژگی های فیزیکی، مکانیکی و ترمیم پذیری این مصالح در مقیاس آزمایشگاهی بررسی گردید. سپس اثر نوع بستر، میزان رطوبت و چرخه های تنش تکراری بر کارایی خودترمیمی تحلیل شد. نتایج نشان داد مصالح هوشمند در محیط بتنی بازده ترمیمی بالاتری نسبت به محیط ژئوتکنیکی دارند و موجب کاهش نفوذپذیری و افزایش دوام سازه ها می شوند. در مجموع، به کارگیری این مصالح می تواند راهکاری پایدار و اقتصادی برای ارتقای مقاومت و کاهش نیاز به نگهداری در زیرساخت های شهری به ویژه مسیل ها فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مصالح هوشمند ، مصالح خودترمیمی ، بهسازی پایدار ، مسیل های شهری ، محیط ژئوتکنیکی