اثربخشی میراگرهای ترکیبی در طراحی لرزه ای: یک مرور سیستماتیک از رویکردهای تحلیل المان محدود

در این مقاله، اثر بخشی میراگرهای ترکیبی در طراحی لرزه ای سازه ها مورد بررسی قرار می گیرد. با توجه به افزایش خطر زلزله و تاثیرات مخرب آن بر سازه ها و زیرساخت ها، استفاده از میراگرهای ترکیبی به عنوان یک راهکار نوآورانه و موثر برای کاهش خسارات ناشی از زلزله، اهمیت فزاینده ای یافته است. میراگرهای ترکیبی با ترکیب ویژگی های میراگرهای سنتی و نوین، به جذب و dissipate کردن انرژی لرزه ای کمک کرده و به بهبود عملکرد دینامیکی سازه ها منجر می شوند. این مقاله با استفاده از تحلیل های تجربی و شبیه سازی های عددی به بررسی تاثیر میراگرهای ترکیبی بر رفتار لرزه ای سازه ها می پردازد و به شناسایی بهترین روش ها و تکنیک ها برای بهبود عملکرد سازه ها کمک می کند. تحلیل المان محدود به عنوان یک ابزار کلیدی در ارزیابی رفتار سازه ها تحت بارهای لرزه ای مورد استفاده قرار می گیرد. نتایج نشان می دهند که میراگرهای ترکیبی می توانند جابجایی ها و تنش های سازه ها را به طور موثری کاهش دهند و به تقویت نقاط ضعف سازه ها کمک کنند. همچنین، استفاده از این میراگرها به مهندسان این امکان را می دهد که با دقت بیشتری نقاط ضعف سازه را شناسایی کرده و راهکارهای موثرتری برای تقویت آن ها پیشنهاد دهند. با این حال، چالش هایی در طراحی و بهینه سازی این سیستم ها وجود دارد که نیاز به دقت بالا و تحلیل های پیچیده دارد. این مقاله به بررسی این چالش ها و فرصت های موجود در استفاده از میراگرهای ترکیبی در طراحی لرزه ای می پردازد و پیشنهاداتی برای بهینه سازی این سیستم ها ارائه می دهد. نتایج این مطالعه مروری می تواند به عنوان مبنایی برای تحقیقات آینده در حوزه طراحی و بهینه سازی میراگرهای ترکیبی در برابر زلزله استفاده شود و به ارتقاء ایمنی و پایداری سازه ها کمک نماید.

کلیدواژه ها:

میراگرهای ترکیبی ، طراحی لرزه ای ، تحلیل المان محدود ، انرژی لرزه ای ، بهینه سازی سازه