اثر مقادیر مختلف الیاف پلی پروپیلن بر مقاومت چسبندگی بین بتن خود تراکم و میلگرد

خواص مکانیکی سازه های بتن مسلح در حالت حدی بستگی زیادی به نحوه پیوند بین میلگرد و بتن و همچنین مکانیسم انتقال نیرو بین آنها دارد؛ این پیوند که به مقاومت باند یا چسبندگی معروف است تحت تاثیر عوامل متعددی از قبیل خواص بتن و مواد تشکیل دهنده آن، شکل و نحوه توزیع آج میلگرد و مشخصات ابعادی قطعه بتن مسلح قرار دارد. در این پژوهش مقاومت چسبندگی بین بتن خود تراکم حاوی الیاف پلی پروپیلن و میلگرد مورد ارزیابی قرار گرفته است. با اضافه کردن الیاف پلی پروپیلن به مقادیر ۰.۰۵ و ۰.۱۰ درصد وزن، سیمان اثر مقادیر مختلف الیاف بر مقاومت چسبندگی مورد بررسی قرار گرفته است. برای اندازه گیری مقاومت چسبندگی از آزمایش بیرون کشیدن میلگرد به قطر ۱۲ میلیمتر که در وسط یک نمونه مکعبی ۱۵ سانتی متری قرار دارد استفاده شده است. نمونه های مورد مطالعه بعد از برآورده کردن الزامات مرتبط با کارایی بتن خود تراکم و عمل آوری در شرایط استاندارد در سن ۲۸ روز مورد آزمایش بیرون کشیدن میلگرد قرار گرفته و بر اساس حداکثر نیروی مورد نیاز برای بیرون کشیدن میلگرد مقاومت چسبندگی محاسبه گردید. نتایج نشان داد که افزودن ۰.۱ درصد الیاف پلی پروپیلن موجب بهبود مقاومت پیوستگی تا حدود ۸ درصد بوده است.

کلیدواژه ها:

بتن خود تراکم ، الیاف پلی پروپیلن ، مقاومت چسبندگی ، میلگرد ، خواص مکانیکی