ارائه رویکردی نوین برای بهبود عملکرد ژئوتکنیکی خاکهای رسی تورم پذیر با بهره گیری از تثبیت چندعاملی

تحولات اخیر در مهندسی ژئوتکنیک استفاده از رویکردهای پایدار برای تثبیت خاکهای رسی متورم را ضروری ساخته است. خاک بنتونیت به دلیل تورم بالا و افت شدید مقاومت در تماس با آب چالش برانگیزترین نوع خاک در پروژههای زیرسطحی محسوب میشود. در این پژوهش، بهبود رفتار مکانیکی بنتونیت با استفاده از سامانه چندجزئی شامل آهک (۲.۵ تا ۷.۵) ترکیب آهک میکروسیلیس با (جایگزینی ۴۰ تا ۶۰ میکروسیلیس) و بیوپلیمر زانتان گام (۰.۵ تا ۲) بررسی شد. نتایج آزمایش مقاومت فشاری محصورنشده در دورههای ۷ و ۲۸ روزه نشان داد که افزودن آهک موجب افزایش قابل توجه مقاومت گردید به طوری که در مقادیر بهینه بیش از ۶۷۰ نسبت به نمونه پایه بهبود ایجاد شد. جایگزینی بخشی از آهک با میکروسیلیس به ویژه در محدوده ۴۰ تا ۵۰، عملکرد پوزولانی را تشدید کرده و موجب افزایش حدود ۲۸۰ تا ۳۲۰ مقاومت گردید. بیوپلیمر در مقادیر پایین اثر مثبت داشته و مقاومت را تا ۳۵۰ نسبت به پایه افزایش داد اما در مقادیر بالا منجر به افت مقاومت شد. ترکیب بهینه شامل ۷.۵ تثبیت کننده با نسبت ۴۰، آهک ۶۰ میکروسیلیس و حدود ۱% بیوپلیمر بود که بالاترین مقاومت و بیشترین پایداری را فراهم ساخت. این نتایج کارایی رویکرد چندجزئی را در بهسازی پایدار خاکهای متورم نشان میدهد.

کلیدواژه ها:

تثبیت خاک بنتونیت ، سدیم ، میکروسیلیس ، زانتان گام ، مقاومت فشاری