بررسی توابع کاهندگی مختلف در تحلیل خطر احتمالاتی جابجایی گسل شمال تبریز

جابجایی ماندگار زمین در زلزله ها می تواند خسارات سنگینی به سازه های واقع بر گسل یا در نزدیکی آن وارد آورد. این صدمات چنانچه بر شریانهای حیاتی (مانند خطوط انتقال برق، خطوط لوله، آب، نفت و گاز یا تاسیسات حساس) وارد شود، گاه جبران ناپذیر یا بسیار پرهزینه می باشد. در حالی که امروزه می توان با اتخاذ راهکارهای فنی برای مقابله با آن ها چاره اندیشی نمود. طراحی فنی نیازمند داشتن تخمین درستی از میزان جابجایی گسل است. تحلیل خطر احتمالاتی جابجایی گسل روشی است که با تکیه بر آن می توان سطح گسترده ای از عدم قطعیت ها را در تحلیل لحاظ نمود و با دید روشن نسبت به انتخاب مقادیر طراحی اقدام کرد. در تحلیل خطر احتمالاتی از توابع کاهندگی مختلف استفاده می شود که برای داده های میدانی گسل های مختلف و با فرضیات متفاوت استخراج شده است. در این مقاله به بررسی اثر توابع کاهندگی در تخمین میزان جابجایی گسل در دوره های بازگشت موردنظر برای گسل شمال تبریز پرداخته می شود. نتایج نشان می دهد که میزان جابجایی گسل به انتخاب مدل کاهندگی حساس است، بنابراین لازم است در مطالعات تحلیل خطر گسلش به انتخاب توابع متناسب با منطقه مورد مطاله و وزن دهی مناسب به آن ها بر اساس درخت منطقی توجه شود.

کلیدواژه ها:

تحلیل خطر احتمالاتی جابجایی گسل ، گسل شمال تبریز ، روابط کاهندگی ، درخت منطقی