ارزیابی تاثیر روش تعیین حداکثر وزن مخصوص نظری آسفالت (Gmm) در برآورد میزان درصد فضای خالی مخلوط آسفالتی

میزان فضای خالی در مخلوط آسفالتی که به عنوان یکی از مهمترین عوامل در عملکرد مطلوب مخلوطهای آسفالتی محسوب میشود، به کمک روابط وزنی حجمی و براساس مقایسه وزن مخصوص واقعی مخلوط آسفالتی با حداکثر وزن مخصوص نظری به دست می آید. روش آزمایشگاهی موسوم به رایس که جزئیات آن در استانداردهای ASTM D۲۰۴۱ و ۲۰۹ AASHTO ارائه شده است متداولترین فرآیند برای تعیین حداکثر وزن مخصوص نظری است؛ با این وجود برخی افراد یا سازمانها از روشی موسوم به روش محاسباتی برای تعیین این مقدار استفاده می کنند. هدف مطالعه حاضر، مقایسه مقادیر تعیین شده توسط روش رایس با مقادیر تعیین شده توسط روش محاسباتی (غیر آزمایشگاهی) است. تجزیه و تحلیل نتایج آزمایشگاهی ۹ مخلوط آسفالتی نشان داد که به طور متوسط استفاده از روش محاسباتی غیر آزمایشگاهی منجر به افزایش حدود ۸.۵ تا ۱۸.۵ درصد فضای خالی آسفالت نسبت به روش رایس می شود. همچنین مشخص گردید که تفاوت در فضای خالی آسفالت با تغییر ساختار دانه بندی افزایش می یابد؛ از این رو می توان اظهار داشت که استفاده از روش محاسباتی (غیر آزمایشگاهی) به جای انجام آزمایش رایس، به تقریب صحیحی از حداکثر وزن مخصوص نظری در مرحله کنترل کیفیت مخلوط آسفالتی اجرا شده، منجر نمی گردد.

کلیدواژه ها:

حداکثر وزن مخصوص نظری ، رایس ، فضای خالی مخلوط آسفالتی