چالش های سیاست خارجی داخلی اسپانیا: تحلیل رویکرد دولت مرکزی در مواجهه با جریان های جدایی طلب پس از دوران گذار

پژوهش حاضر به بررسی سیاست های دولت مرکزی اسپانیا در مواجهه با جریان های جدایی طلب پس از دوران گذار دموکراتیک می پردازد و تحلیل می کند که چگونه این سیاست ها توانسته اند ثبات سیاسی و انسجام ملی را حفظ کنند. سوال اصلی پژوهش این است که دولت اسپانیا چه رویکردهایی در قبال جریان های جدایی طلب اتخاذ کرده و این رویکردها چه تاثیری بر ثبات سیاسی و انسجام ملی داشته اند. برای پاسخ به این سوال، پژوهش از چارچوب نظری نظریه گذار قدرت استفاده می کند و با بهره گیری از روش تحلیل محتوای اسنادی، داده های موجود در مقالات علمی، اسناد دولتی و منابع اینترنتی معتبر مورد بررسی قرار گرفته اند. فرضیه پژوهش این است که دولت مرکزی اسپانیا با اتخاذ راهبردهای ترکیبی شامل سیاست های قانونی، اقدامات امنیتی محدود و مذاکرات منطقه ای توانسته است تا حد قابل توجهی چالش های ناشی از جریان های جدایی طلب را مدیریت کند و ثبات سیاسی نسبی را حفظ نماید. نتایج تحلیل نشان می دهد که اول، ابزارهای قانونی، شامل قانون اساسی ۱۹۷۸ و نظام خودمختاری مرحله ای، چارچوب لازم برای تعدیل قدرت مناطق فراهم کرده است؛ دوم اقدامات امنیتی و نظامی هدفمند توانسته اند فعالیت های خشونت آمیز ETA و تهدیدات بالقوه را کاهش دهند؛ و سوم سیاست های اقتصادی و مذاکرات منطقه ای زمینه کاهش نارضایتی و افزایش مشارکت سیاسی را فراهم کرده اند. مقایسه مناطق باسک و کاتالونیا نشان می دهد که تطبیق سیاست ها بر اساس ویژگی های تاریخی، اقتصادی و هویتی هر منطقه، کلید موفقیت دولت مرکزی در مدیریت جریان های جدایی طلب بوده است.

کلیدواژه ها:

دوران گذار دموکراتیک ، سیاست خارجی ، اسپانیا ، کاتالونیا ، خودمختاری مناطق ، نظریه گذار قدرت