رابطه عقل و شهود در معرفت شناسی ملاصدرا

این مقاله به بررسی رابطه عقل و شهود در معرفت شناسی ملاصدرا می پردازد و به تحلیل نقش و تاثیرات متقابل این دو منبع شناخت در دستیابی به حقیقت می پردازد. ملاصدرا، به عنوان یکی از بزرگ ترین فلاسفه اسلامی، عقیده دارد که عقل و شهود نه تنها دو منبع مستقل شناخت هستند، بلکه به صورت مکمل و متقابل در فرآیند درک واقعیت ها عمل می کنند. از یک سو، عقل به عنوان ابزار تحلیلی و استدلالی، توانایی تحلیل و تبیین مفاهیم را فراهم می آورد و به فرد کمک می کند تا با استفاده از استدلال های منطقی به شناخت های عمیق تری دست یابد. از سوی دیگر، شهود به عنوان نوعی شناخت بی واسطه و مستقیم، امکان درک حقایق عمیق تری را فراهم می آورد که ممکن است از طریق عقل به تنهایی دست یافتنی نباشد. این تعامل به فرد کمک می کند تا از طریق ترکیب عقل و شهود، به شناخت جامع و کاملی از حقیقت نائل شود. مقاله نشان می دهد که چگونه ملاصدرا با تاکید بر اهمیت هر دو منبع، یک نظام فلسفی جدید و جامع ایجاد کرده که در آن عقل و شهود به طور همزمان و متقابل در خدمت شناخت حقیقت عمل می کنند. این بررسی نه تنها به درک عمیق تری از فلسفه ملاصدرا کمک می کند، بلکه به ایجاد گفت وگوهای جدید در زمینه های فلسفی و دینی در دنیای معاصر نیز منجر می شود.

کلیدواژه ها:

عقل ، شهود ، معرفت شناسی ، ملاصدرا ، حقیقت ، فلسفه اسلامی ، تحلیل ، شناخت