اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی

هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی بود. روش پژوهش نیمه تجربی با پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه و جامعه آماری افراد مبتلا به اختلال دو قطبی در شهر اصفهان که به روش نمونه گیری دردسترس ۳۰ نفر انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) تقسیم و سپس درمان مبتنی بر شفقت در ۸ جلسه (هر جلسه ۹۰ دقیقه) به مدت دو ماه و نیم برای گروه آزمایش اجرا شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری کالیفرنیا(۱۹۵۳) بود. تحلیل داده ها نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت بر روابط اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی ۲۷ درصد، روابط آموزشی ۱۸ درصد، روابط خانوادگی ۲۶ درصد، گرایش ضد اجتماعی ۱۸ درصد، مهارت های اجتماعی ۱۶ درصد و قالب های اجتماعی ۲۵ درصد تاثیر معناداری داشت. بنابراین می توان از درمان مبتنی بر شفقت با هدف کاهش خودانتقادی در مراکز درمانی و بواسطه ی درمانگران استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، سازگاری اجتماعی ، اختلال دو قطبی