پیش بینی علائم اختلال جسمانی سازی براساس خودکارآمدی هیجانی و ناگویی هیجانی در نوجوانان شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی علائم اختلال جسمانی سازی براساس خودکارآمدی هیجانی و ناگویی هیجانی در نوجوانان شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان ۱۱ تا ۱۵ ساله شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۳۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-۲۰)، پرسشنامه خودکارآمدی هیجانی بورلی و همکاران (۲۰۰۸) و پرسشنامه علائم جسمانی سازی پاول و انرایت (۱۹۹۱) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین ناگویی هیجانی و علائم جسمانی سازی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد، در حالی که خودکارآمدی هیجانی رابطه منفی و معناداری با این علائم دارد. به بیان دیگر، نوجوانانی که در شناسایی و ابراز احساسات خود ناتوان تر هستند، بیشتر در معرض بروز نشانه های جسمی قرار دارند، اما سطوح بالاتر خودکارآمدی هیجانی با کاهش علائم جسمانی سازی همراه است. بر این اساس، تقویت مهارت های هیجانی و آموزش تنظیم هیجان می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش علائم جسمانی سازی در نوجوانان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

اختلال جسمانی سازی ، خودکارآمدی هیجانی ، ناگویی هیجانی ، نوجوانان