اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر آمیختگی شناختی و نیازهای بین فردی در دانشجویان دارای افکار خودکشی

هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در کاهش آمیختگی شناختی و نیازهای بین فردی در دانشجویان دارای افکار خودکشی بود. این مطالعه با رویکرد شبه آزمایشی و طراحی پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری اجرا شد. نمونه شامل دانشجویانی بود که با معیارهای تعیین شده انتخاب و به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص یافتند. مداخله شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در گروه مداخله به کار گرفته شد و داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که مداخله مذکور تاثیر معناداری در کاهش سطح کلی آمیختگی شناختی، به ویژه مولفه همجوشی شناختی، و نیز کاهش نمرات کل نیازهای بین فردی، از جمله ادراک سربار بودن و تعلق از دست رفته دارد. همچنین کاهش معناداری در شدت افکار خودکشی در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل مشاهده شد، اما تغییرات مولفه گسلش شناختی معنادار نبود. تحلیل داده های پیگیری نیز نشان داد که اثرات مثبت درمان تا حد قابل قبولی پایدار مانده اند. این یافته ها ضمن تایید فرضیات پژوهش، نشان دهنده قابلیت بالینی و مزیت شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در بهبود فرایندهای شناختی و اجتماعی مرتبط با آسیب پذیری روانی در دانشجویان پرخطر است. نتایج این پژوهش می تواند به توسعه مداخلات هدفمند در زمینه پیشگیری از خودکشی و ارتقای سلامت روانی کمک نماید و پیشنهاد می شود تحقیقات آتی با نمونه های بزرگ تر و مداخلات ترکیبی، به بررسی مکانیسم های اثر و اثربخشی طولانی مدت این روش درمانی بپردازند.

کلیدواژه ها:

Mindfulness-Based Cognitive Therapy ، Cognitive Fusion ، Interpersonal Needs ، Suicidal Thoughts ، شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی ، آمیختگی شناختی ، نیازهای بین فردی ، افکار خودکشی