اثربخشی طرحواره درمانی بر تعارض زناشویی و پاسخگویی ادارک شده همسر در زنان آسیب دیده از خیانت

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تعارض زناشویی و پاسخگویی ادارک شده همسر در زنان آسیب دیده از خیانت انجام شد. خیانت زناشویی از مهم ترین بحران های روابط زوجین به شمار می رود که پیامدهای گسترده ای از جمله تشدید تعارضات زناشویی و آسیب درک و پاسخگویی ادارک شده همسر را به دنبال دارد. در این راستا، طرحواره درمانی به عنوان رویکردی تلفیقی و عمیق با تمرکز بر شناسایی و اصلاح طرحواره های ناسازگار اولیه می تواند به بازسازی روابط هیجانی و شناختی زوجین کمک کند. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره و کلینیک های روان شناختی شهر بابل در زمستان ۱۴۰۳ بود که تجربه خیانت همسر را گزارش کرده بودند. از میان آن ها ۴۵ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه طرحواره درمانی، شفقت درمانی و گواه جایگزین شدند. گروه طرحواره درمانی طی ده جلسه نود دقیقه ای مداخله دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارض زناشویی و مقیاس پاسخگویی ادراک شده همسر بود و داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری موجب کاهش تعارضات زناشویی و بهبود پاسخگویی ادارک شده همسر در زنان آسیب دیده از خیانت شد. همچنین اثربخشی این مداخله در کاهش تعارض زناشویی نسبت به شفقت درمانی بیشتر بود. بر اساس نتایج به دست آمده می توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی رویکردی موثر برای بهبود پیامدهای روان شناختی ناشی از خیانت است و می تواند به عنوان مداخله ای کارآمد در مراکز مشاوره خانواده و درمان اختلالات ناشی از بحران های زناشویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Schema therapy ، marital conflict ، perceived spouse responsiveness ، marital infidelity ، traumatized women ، طرحواره درمانی ، تعارض زناشویی ، پاسخگویی ادراک شده همسر ، خیانت زناشویی ، زنان آسیب دیده