ارزیابی عملکرد و اجزای عملکرد کشت مخلوط گوار (Cyamopsis tetragonoloba L.) و چای ترش (Hibiscus sabdariffa L.) در سطوح مختلف نیتروژن

پژوهش حاضر با هدف مقایسه الگوهای مختلف کشت مخلوط گوار (Cyamopsis tetragonoloba L.) و چای ترش (Hibiscus sabdariffa L.)، در سطوح مختلف نیتروژن در شهرستان تایباد، در سال زراعی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ اجرا گردید. آزمایش به صورت کرت­های خرد شده در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. عامل اصلی شامل نه نسبت کشت مخلوط یک ردیف کشت گوار + یک ردیف کشت چای ترش، دو ردیف کشت گوار + یک ردیف کشت چای ترش، سه ردیف کشت گوار + یک ردیف کشت چای ترش، یک ردیف کشت گوار + دو ردیف کشت چای ترش، یک ردیف کشت گوار + سه ردیف کشت چای ترش، دو ردیف کشت گوار + سه ردیف کشت چای ترش، سه ردیف کشت گوار + دو ردیف کشت چای ترش و کشت خالص گوار و چای ترش بود. عامل فرعی شامل کود نیتروژن بود که در سه سطح بدون مصرف و مصرف ۵۰ و ۱۰۰ درصد نیاز گوار به نیتروژن اعمال گردید. نتایج حاصل از این تحقیق بیانگر برتری معنی­دار تیمار کشت خالص گوار در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز نیتروژن در صفات تعداد غلاف در بوته (۵/۳۴ عدد) و تعداد دانه در غلاف (۴/۸ عدد) بود. در صفت وزن ۱۰۰ دانه، برتری معنی­دار، به نفع تیمار سه ردیف کشت گوار + یک ردیف کشت چای ترش در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز نیتروژن (به میزان ۳۳/۶ گرم) تغییر کرد. در دو صفت وزن خشک اندام های هوایی و عملکرد دانه گوار، دو تیمار کشت خالص گوار و کشت سه ردیف گوار + کشت یک ردیف چای ترش در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز نیتروژن، برتری معنی­دار را به­خود اختصاص دادند. بررسی صفات مربوط به چای ترش نشان داد که به جز تیمار کشت سه ردیف گوار + کشت یک ردیف چای ترش، تمامی سطوح تیماری کشت مخلوط در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز کودی، بیشترین وزن خشک کاسبرگ را نشان دادند. اما نتایج نسبت برابری زمین نشان داد که تنها تیماری که کشت مخلوط آن توجیه­پذیر بود، تیمار کشت یک ردیف گوار + کشت سه ردیف چای ترش، در شرایط تامین ۵۰ درصد نیاز کودی نیتروژن (با نسبت براری زمین ۰۲/۱) می­باشد.

کلیدواژه ها:

الگوی کاشت ، عملکرد دانه ، عملکرد کاسبرگ ، نسبت برابری زمین