تحلیل نقش مدرسه در تقویت هم زیستی فرهنگی میان دانش آموزان چندقومیتی در مدارس شهری ایران (مطالعه موردی: مدارس استان البرز)

در جوامع چندقومیتی، مدارس به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، نقشی اساسی در شکل گیری هویت فرهنگی و آموزش مهارت های هم زیستی ایفا می کنند. با گسترش مهاجرت های درون کشوری و افزایش تنوع فرهنگی در شهرهای ایران، کلاس های درس به محیط هایی تبدیل شده اند که دانش آموزانی با پیش زمینه های قومی، زبانی و فرهنگی مختلف در کنار یکدیگر قرار می گیرند. این پژوهش با هدف بررسی نقش آموزش رسمی و محیط مدرسه در مدیریت این تنوع و تقویت هم زیستی فرهنگی انجام شده است. روش پژوهش، کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است و داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساخت یافته با معلمان و دانش آموزان مدارس شهری در استان البرز گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که فقدان آموزش هدفمند در زمینه تنوع فرهنگی، استفاده محدود از ظرفیت معلمان در ترویج گفت وگو و در مواردی، بازتولید کلیشه های فرهنگی در محیط آموزشی، مانعی جدی برای تحقق هم زیستی فرهنگی موثر است. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در سیاست های فرهنگی آموزشی و طراحی برنامه های درسی با رویکرد چندفرهنگی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هم زیستی فرهنگی ، تنوع قومی ، آموزش چندفرهنگی ، مدرسه ، سیاست گذاری فرهنگی ، هویت دانش آموزان