مقدمه ای بر هوش مصنوعی در برنامه ریزی و محیط شهری

هوش مصنوعی (AI) به عنوان ابزاری در خدمت سایر رشته های علمی، پتانسیل ارائه الگویی قدرتمند در زمینه کشف، طراحی و تحلیل برای پاسخگویی به پرسش های نوظهور در برنامه ریزی شهری را دارد. مقاله حاضر با هدف ایجاد بستری برای گفتگوهای میان رشته ای در نقطه تلاقی برنامه ریزی شهری و هوش مصنوعی تدوین شده است. در این راستا، نه پژوهش منتخب مورد بررسی قرار گرفته اند که ضمن تبیین چالش های موجود، هم به کاربردهای عملی نوظهور و هم به تکنیک های هوش مصنوعی در حال توسعه می پردازند. نتایج نشان می دهد که توسعه آتی هوش مصنوعی در برنامه ریزی شهری مستلزم توجه به پیامدهای اخلاقی، فراگیر و عادلانه است؛ همچنین مدیریت صحیح تعاملات میان عوامل انسانی و هوشمند برای درک بهتر اهداف توسعه و تاثیرات آن بر رفتار طراحان و کاربران در فرایندهای پیچیده شهرسازی، امری ضروری محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نیازهای توسعه و ارزیابی ، ارزیابی های اجتماعی-فنی ، اقدامات برنامه ریزی شهری