نقش خودسامان دهی هیجانی در بهبود کیفیت یادگیری دانشآموزان (چارچوب نظری، شواهد پژوهشی و مدل کاربردی برای مدارس ایرانی)

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودسامان دهی هیجانی در بهبود کیفیت یادگیری دانشآموزان و ارائه یک مدل کاربردی قابلاستفاده در مدارس ایران است. خودسامان دهی هیجانی به توانایی فرد در شناسایی، مدیریت و جهتدهی هیجانها بهگونهای گفته میشود که رفتار وی با اهداف بلندمدت سازگار باشد. با مرور پیشینه پژوهشهای داخلی و خارجی، رابطه معنادار خودسامان دهی هیجانی با عملکرد تحصیلی، خودکارآمدی، انگیزش، تابآوری و کاهش فرسودگی تحصیلی تایید شد. با توجه به چالشهای بومی نظام آموزشی ایران -ازجمله تاکید امتحانمحور، فرهنگ خطاپذیری کم و فقدان آموزش تخصصی برای معلمان- مدلی چهار سطحی شامل «آگاهی هیجانی»، «تنظیم شناختی»، «تنظیم رفتاری»، «پذیرش هیجان» پیشنهاد شد. اجرای این مدل میتواند با هزینه کم و در چارچوب کلاسهای معمولی نیز انجام شود و به بهبود یادگیری، سلامت روان و تابآوری دانشآموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودسامان دهی هیجانی ، کیفیت یادگیری ، خودکارآمدی تحصیلی ، یادگیری خودتنظیمی ، مدارس ایران.