پیش بینی افکار خودکشی بر اساس حمایت اجتماعی ادراک شده، نشاط ذهنی و احساس شرم و گناه در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، پیش بینی افکار خودکشی بر اساس حمایت اجتماعی ادراک شده، نشاط ذهنی و احساس شرم و گناه در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان لردگان بوده است.روش: این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه بوده است که تعداد ۲۰۰ نفر از دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای به عنوان شرکت کنندگان در پژوهش انتخاب شده اند و برای جمع آوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه افکار خودکشی بک (۱۹۷۶)، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده زیمت و همکاران (۱۹۹۰) ،مقیاس نشاط ذهنی موقعیتی ریان و فریدریک (۱۹۹۷) و مقیاس شرم و گناه توسط تامپسون و همکاران (۲۰۰۸) استفاده گردید. داده های بدست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به شیوه همزمان مورد بررسی قرار گرفت. یافته: بر اساس نتایج این پژوهش، بین افکار خودکشی و حمایت اجتماعی ادراک شده رابطه منفی معنادار وجود دارد (۲۳/۰- r=، ۰۱/۰ P<)، بین افکار خودکشی و نشاط ذهنی رابطه منفی معنادار وجود دارد (۲۳/۰- r=، ۰۱/۰ P<)، بین افکار خودکشی و احساس گناه رابطه منفی معنادار وجود دارد (۲۳/۰- r=، ۰۱/۰ P<)، و بین افکار خودکشی و احساس شرم رابطه مثبت معنادار وجود دارد (۲۳/۰ r=، ۰۱/۰ P<). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که متغیرهای حمایت اجتماعی ادراک شده، نشاط ذهنی پیش بینی کننده منفی و معنادار افکار خودکشی هستند و احساس شرم و گناه پیش بینی کننده مثبت و معنادار افکار خودکشی هستند. حمایت اجتماعی ادراک شده، احساس شرم و گناه و نشاط ذهنی به ترتیب ۱۶/۲۱ و ۶۴/۱۷ درصد از واریانس مشترک افکار خودکشی را پیش بینی می کنند.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، احساس شرم و گناه و نشاط ذهنی