پارادوکس شکوفایی در مراکز علمی

پدیده شکوفایی به عنوان سازه ای جدید در رفتار، مورد توجه بسیاری از محققین قرار گرفته است. یکی از موضوع های بسیار مهمی که در موفقیت سازمان دخیل است، شکوفایی کارکنان است. این تحقیق با توجه به اهمیت موضوع، بدنبال فهم جریان شکوفایی در مراکز علمی کشور است. در این پژوهش، فلسفه پژوهش تفسیری، رویکرد پژوهش استقرایی، راهبرد پژوهش نظریه داده بنیاد انتخاب شده و روش گردآوری داده ها، مصاحبه نیمه ساختاریافته است. بدین منظور از جامعه پژوهشی که شامل اساتید شکوفا در دانشگاه دولتی کشور بودند، نمونه گیری نظری صورت گرفت و از این طریق با ۲۲ نفر از اساتید شکوفا مصاحبه انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که جریان شکوفایی در مراکز علمی کشور، دانانمایی و تظاهر به علم است، که عواملی مانند جابجایی نظام افتخارات و شرافت علمی، عادت زدگی علمی، نقدناپذیری و نداشتن حس تحول خواهی و تغییرپذیری بر روی آن تاثیرگذار بوده و راهبردهای سبک رهبری غیر دموکراتیک و ارزیابی های اداری فعالیت های علمی حاکم است. در مراکز علمی کشور عوامل زمینه ای فرهنگ اداری، تعاملات و ارتباطات رانت محور ، ضعف نظام مدیریت دانش و سامانه های اطلاعاتی و ناتوانی در حل مساله تاثیرگذار است. فضای حاکم در مراکز علمی کشور منجر به پیامدهای نفاق سازمانی در بین افراد علمی، فرصت طلبی در پوشش علم ودانش و رخوت و کسالت علمی شده است.

کلیدواژه ها:

جابجایی نظام افتخارات و شرافت علمی ، نفاق سازمانی ، مراکز علمی و شکوفایی