جستاری در بینامتنیت قرآنی صفارزاده با قرآن بر اساس نظریه ژرار ژنت

کتاب مقدس قرآن همواره محل رجوع نویسندگان و ادبای مسلمان بوده و شاعران ایرانی از بدو شکل‎گیری شعر فارسی با آن در رابطه بینامتنی بوده‎اند و در نتیجه این تعامل و رابطه بینامتنی به اشکال مختلف و در سطوح مختلف بخش‎هایی از آن را گرفته و در متن خود وارد کرده‎اند. تئوری بینامتنیت به این داد و ستدها پرداخته و ارتباط یک متن با متون دیگر را مورد کاوش قرار می‎دهد. صفارزاده به عنوان شاعری انقلابی و با گرایشات ایدئولوژیکی رابطه بینامتنی گسترده‎ای با قرآن داشته و در سطوح مختلف فکری و مضمونی، زبانی و واژگانی و نقل‎قول و اقتباس با این کتاب مقدس تعامل داشته است. پژوهش حاضر رابطه بینامتنی صفارزاده با قرآن را بر مبنای مدل بینامتنیت ژنتی و با روش توصیفی-تحلیلی مورد مطالعه قرار داده و وجوه متفاوت بینامتنیت صفارزاده با قرآن از جمله اقتباس و نقل، بینامتنیت زبانی و واژگانی را بر مبنای رویکرد ژنت در بینامتنیت مورد بررسی قرار داده است. جامعه آماری پژوهش حاضر همه اشعار چاپ شده شاعر بوده است. نتیجه پژوهش حاضر نشان از بینامتنیت گسترده صفارزاده با قرآن در این سطوح دارد و روشن می‎سازد که بینامتنیت صفارزاده با قرآن بیشتر از نوع صریح و اعلام‎شده می‎باشد.

کلیدواژه ها:

قرآن ، بینامتنیت ، ژرار ژنت ، طاهره صفارزاده