وظیفه حاکمیت اسلامی در تربیت اعتقادی جامعه از منظر فقه امامیه

بی تردید جایگاه فقه در زمان حاکمیت اسلامی بر روش و سازوکار برنامه های حاکمیت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. یکی از عرصه های مهم در این زمینه؛ «تعلیم و تربیت» است؛ عرصه ای که علاوه بر نیاز به بررسی فقهی در ابعاد نظری آن؛ از منظرکاربردی نیز نمود فراوانی دارد. تربیت اعتقادی، مهم‎ترین رکن تربیت دینی است؛ زیرا تدین بدون اعتقاد به عقاید بنیادین دینی معنایی نخواهد داشت. تحقق تربیت دینی از جمله در ساحاتی مانند تربیت عبادی و اخلاقی در گرو تحقق این نوع تربیت می‎باشد. در حکومت اسلامی، کارگزاران باید با استفاده از ابزار حکومت در راه خدمت، هدایت، تربیت و رشد و تعالی مردم قدم بردارند. در تحقیق پیش رو که به صورت توصیفی - تحلیلی انجام گرفته است؛ به بررسی فقهی وظایف حکومت اسلامی در تربیت اعتقادی می پردازیم و حکم فقهی و اصل اولی در تربیت اعتقادی را بررسی می نمایم. همچنین تربیت اعتقادی را در حوزه های تقنینی آموزشی، اجرایی، نظارتی با توجه به وظایف فقهی حکومت مورد کنکاش قرار می دهیم. از جمله نتایج حاصله از پژوهش را می‎توان چنین بیان کرد که، وجوب تربیت اعتقادی با ادله شرعی (آیه وقایه و فرمایش امام سجاد اثبات گردید؛ حکومت اسلامی بنابر وظیفه شرعی که سرمنشآ الهی دارد، مسئولیت مستقیم در آموزش تربیت اعتقادی دارد و موظف است شرایط برخورداری از این حق را برای عموم شهروندان فراهم آورد همچنین موظف است برای برخورداری شهروندان از زندگی بهتر، برای توسعه کمی و کیفی تربیت اعتقادی سرمایه گذاری می‎کند.

کلیدواژه ها:

تربیت اعتقادی ، حاکمیت اسلامی ، ولایت ، جامعه ، تربیت ، احکام ، اصول دین