بررسی و نقد بازی‎های زبانی ویتگنشتاین و لیوتار با تاکید بر اندیشه اسلامی

نظریه بازی‎های زبانی، روش فکری-فلسفی است که میراث ویتگنشتاین است و فیلسوفان پست مدرن مانند ژان فرانسوا لیوتار از آن الهام گرفته اند. ویتگنشتاین دوم وظیفه زبان را تصویرگری معنا نمی‎دانست. وی معتقد بود که باید به کارکرد‎های زبان توجه کرد. از نظر وی هر زبانی کارکرد ویژه ی خود را دارد، زبان علم کارکرد خاص خود را و زبان دین کارکرد منحصر به فرد خود را دارد. براین اساس، نمی‎توان با زبان علم گزاره های دینی را درک کرد. لیوتار نیز معتقداست که هیچ بازی زبانی فراگیری که بتواند بازی‎های دیگر را درک و ارزیابی کند وجود ندارد. با توجه به این که نظریه ی مزبور یکی از تاثیرگذارترین نظریات در باب کارکرد زبان است؛ این نوشتار در تلاش است که با روش توصیفی-تحلیلی به نقد و بررسی این نظریه از منظر اندیشه اسلامی بپردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که برخلاف نظریه ی بازی های زبانی که فقط به کارکرد زبان توجه کرده است، در اندیشه ی اسلامی، اما زبان حامل معنا نیز می باشد.

کلیدواژه ها:

بازی‎های زبانی ، ویتگنشتاین ، لیوتار ، پست‎مدرنیسم ، اندیشه اسلامی