تحلیل تاریخی-تطبیقی ناکامی سیاستگذاری و بحران مدیریت ترافیک تهران در سالهای ۱۳۴۷-۱۳۵۷

زمینه و هدف:هدف اصلی این پژوهش، واکاوی علل ساختاری و سیستماتیک بحران ترافیک در تهران طی دهه آخر حکومت پهلوی (۱۳۴۷-۱۳۵۷) است. این تحقیق به دنبال بررسی چالش های ناشی از رشد شتابان شهری و تحلیل راهکارها و سیاست های اتخاذ شده توسط دولت برای مقابله با این معضل روزافزون می باشد.روش شناسی:پژوهش حاضر با اتکا به روش تحقیق تاریخی انجام شده است. برای دستیابی به اهداف تحقیق، حجم وسیعی از منابع دست اول شامل اسناد آرشیوی، گزارش های رسمی دولتی و آمار منتشر شده در آن دوره، به همراه تحلیل محتوای منابع مطبوعاتی معاصر، مورد استناد و بررسی دقیق قرار گرفته است.یافته ها:یافته های پژوهش نشان می دهد که بحران ترافیک تهران محصول یک چرخه معیوب و پیچیده بوده است که از سیاست های تمرکزگرایی افراطی، فقدان یک رویکرد جامع و یکپارچه در مدیریت شهری، ناهماهنگی های شدید بوروکراتیک میان دستگاه های مسئول و مقاومت های ساختاری بازار (مانند تمرکز بر واردات و مونتاژ خودرو) نشات می گرفت. رشد انفجاری جمعیت و افزایش بی رویه تعداد خودروهای شخصی، در کنار ناکافی بودن زیرساخت های حمل ونقل عمومی و شبکه معابر، این بحران را به نقطه اوج خود رساند.به رغم تلاش های دولت برای مهار بحران از طریق اقداماتی نظیر تدوین طرح های جامع ترافیک، وضع قوانین جدید، اجرای طرح های محدودیت تردد (مانند طرح زوج و فرد) و برنامه های اصلاح و نوسازی خودروها، این سیاست ها در عمل به شکست انجامیدند. نتیجه گیری:نتایج نشان می دهد که این اقدامات به دلیل فقدان زیرساخت های لازم، ناهماهنگی بین دستگاهی و عدم توجه عمیق به ابعاد اجتماعی-اقتصادی و فرهنگی شهروندان، نتوانستند بحران را به صورت ریشه ای حل کنند

کلیدواژه ها:

ترافیک تهران ، توسعه حمل ونقل ، دهه آخر پهلوی ، ناکارآمدی سیاست گذاری ، تله توسعه نامتوازن