تحلیل عوامل روان شناختی موثر بر فرسودگی شغلی کارکنان بانک ها

فرسودگی شغلی به عنوان یک سندرم روان شناختی مزمن ناشی از استرس شغلی مداوم تعریف می شود که با احساس خستگی عاطفی، کاهش دستاوردهای شخصی و ازخودبیگانگی مشخص می گردد. کارکنان بانک ها به دلیل ماهیت شغل خود که مستلزم تعاملات پیچیده با مشتریان، مسئولیت پذیری بالا در قبال امور مالی، و فشارهای عملکردی مستمر است، در معرض خطر بالایی برای تجربه این پدیده قرار دارند. هدف این پژوهش، تحلیل جامع عوامل روان شناختی موثر بر فرسودگی شغلی در این گروه شغلی است. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی، به بررسی نقش متغیرهای فردی (مانند تاب آوری، خودکارآمدی، هوش هیجانی) و متغیرهای محیطی (مانند حمایت سازمانی، عدالت ادراک شده، و بار کاری) پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که استرس شغلی مزمن، تعارض نقش، خودکارآمدی پایین و حمایت سازمانی ناکافی، از جمله قوی ترین پیش بینی کننده های فرسودگی شغلی در کارکنان بانک هستند. همچنین، ویژگی های فردی مثبت مانند تاب آوری و هوش هیجانی به عنوان عوامل محافظتی عمل می کنند. نتیجه گیری می شود که مدیریت فرسودگی شغلی در این حوزه مستلزم اتخاذ راهبردهای چندوجهی است که هم به تعدیل عوامل محیطی و هم تقویت منابع روان شناختی فردی توجه داشته باشد. این یافته ها توصیه هایی عملی برای بهبود سلامت روان و عملکرد کارکنان بانک ها ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، کارکنان بانک ، عوامل روان شناختی ، استرس شغلی ، تاب آوری