بررسی پراکندگی جغرافیایی در نحوه عدالت آموزشی

عدالت آموزشی یکی از اصول اساسی توسعه پایدار و ارتقای سرمایه انسانی است و دسترسی برابر دانش آموزان به فرصت های یادگیری باکیفیت، بدون توجه به تفاوت های جغرافیایی، از اهداف اصلی نظام های آموزشی محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر پراکندگی جغرافیایی بر تحقق عدالت آموزشی و شناسایی ابعاد نابرابری در مناطق مختلف کشور، به روش توصیفی–تحلیلی و با رویکرد کتابخانه ای انجام شد. داده ها از طریق مطالعه کتاب ها، مقالات علمی داخلی و خارجی، پایان نامه ها و گزارش های رسمی گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و تطبیقی بررسی شدند. یافته ها نشان داد که دانش آموزان مناطق شهری و برخوردار از نظر دسترسی به مدارس مجهز، تجهیزات آموزشی، معلمان متخصص و فناوری های نوین در وضعیت بهتری نسبت به مناطق روستایی و محروم قرار دارند. کمبود نیروی انسانی متخصص، جابه جایی مداوم معلمان، ضعف زیرساخت ها و تمرکز امکانات آموزشی در مراکز استان ها، مهم ترین موانع تحقق عدالت آموزشی در مناطق محروم است. بر اساس نتایج پژوهش، تحقق عدالت آموزشی نیازمند سیاست گذاری منطقه محور، توزیع متوازن منابع، تقویت زیرساخت های آموزشی و بهره گیری هوشمندانه از فناوری های نوین است.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، پراکندگی جغرافیایی ، نابرابری آموزشی ، مناطق محروم ، سرمایه انسانی.