کاربرد روش تدریس ایفای نقش در آموزش کتاب ادبیات فارسی: رویکردی فعال و تعاملی در یادگیری

روش تدریس ایفای نقش یکی از موثرترین رویکردهای یادگیری فعال است که با مشارکت مستقیم فراگیران در موقعیت های شبیه سازی شده، به درک عمیق تر مفاهیم و تقویت مهارت های ارتباطی منجر می شود. هدف این مقاله، تبیین مفاهیم، مراحل اجرا، مزایا و چالش های روش ایفای نقش و بررسی کاربرد آن در تدریس کتاب ادبیات فارسی است. نگارش مقاله با روش توصیفی–تحلیلی انجام شده و برای تبیین کاربرد عملی این روش، نمونه ای از اجرای آن در تدریس داستان «شازده کوچولو» ارائه شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از ایفای نقش در کلاس ادبیات، علاوه بر افزایش انگیزه و مشارکت یادگیرندگان، موجب بهبود تفکر تحلیلی، تقویت خلاقیت و ارتقای یادگیری معنادار می شود. با توجه به اهمیت آموزش تعاملی در ارتقای کیفیت یادگیری، به کارگیری این روش می تواند برای معلمان ادبیات فارسی رویکردی اثربخش و کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

ایفای نقش ، روش تدریس ، یادگیری فعال ، ادبیات فارسی ، مشارکت دانش آموزان