نقش انگیزشی درونی و بیرونی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایرانی

انگیزش یکی از مهم ترین عوامل موثر در یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است و نقش تعیین کننده ای در شکل گیری رفتارهای تحصیلی آنان دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش انگیزش درونی و بیرونی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایرانی انجام شده است. انگیزش درونی به تمایل فرد برای یادگیری به خاطر لذت، علاقه و کنجکاوی اشاره دارد، در حالی که انگیزش بیرونی ناشی از پاداش ها، تشویق ها، رقابت یا ترس از تنبیه است. در نظام آموزشی ایران، با توجه به ساختار امتحان محور، فشارهای خانوادگی، رقابت دانشگاهی و تاکید بر نمره، تمایز میان این دو نوع انگیزش اهمیت بیشتری می یابد. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و جامعه آماری شامل دانش آموزان متوسطه اول و دوم در چند استان کشور است. داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد هرمنس و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی جمع آوری و با تحلیل همبستگی و رگرسیون چندگانه بررسی شده است. نتایج فرضی پژوهش نشان می دهد که انگیزش درونی بیشترین تاثیر را بر پیشرفت واقعی و پایدار دارد، در حالی که انگیزش بیرونی بیشتر به یادگیری سطحی و اضطراب امتحان منجر می شود. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود معلمان، والدین و مدیران مدارس با فراهم کردن محیطی حمایتگر، فرصت های یادگیری خلاق و تشویق استقلال دانش آموزان، نقش انگیزش درونی را تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ایرانی ، یادگیری