چگونه توانستیم تاب آوری دانش آموزم را بهبود بخشیم؟

موضوع تاب آوری در دانش آموزان یکی از مهارت قابل یادگیری است که در پیشینه پژوهشی مدارس مورد تاکید قرار گرفته وتوجه جدی به آن در محیط خانواده و مدرسه ضروری به نظر می رسد. هدف از این اقدام پژوهی، افزایش تاب آوری در یکی از دانش آموزان پایه چهارم دبستان از طریق تقویت خودکارآمدی بود. تلاش بر این بود که در ذهن دانش آموز این باور شکل بگیرد که با تکیه بر توانایی های خود می تواند برای رویارویی با مسائل و مشکلات آماده شود، با شرایط دشوار سازگار گردد، ازشکست ها نا امید نشود و با آن ها سازگار شود و مسیر تلاش خود را ادامه دهد.این دانش آموز در آغاز با مشکلات یادگیری متعددی مواجه بود که مهمترین آن ها عبارت است از:• عدم اعتماد بنفس کافی برای ابراز توانمندی ها و پذیرش اشتباهات• نبود روابط اجتماعی سالم وتعاملات مثبت با همسلان• تجربه آزار و اذیت از سوی همکلاسی ها یا گروه همسال• نداشتن مهارت های اساسی در مواجهه با چالش ها و مسئولیت هادر جریان پژوهش،پس از انجام مراحلی همچون مشاهده، پرسشنامه، مصاحبه، بحث گروهی و مطالعات مرتبط، تغییرات محسوسی در رفتارو نگرش دانش آموز مشاهده شد. این تغییرات زمینه تعامل بیشتر او را فراهم آورد و کمک موثری در بهبود مسئله عدم تاب آوری همراه داشت. یافته ها نشان داد که دانش آموز توانست چالش ها را نه به عنوان مانع، بلکه به عنوان فرصتی برای رشد و یادگیری درک کند. همچنین حس تعلق و ارتباط در او تقویت شد و به مهارتهایی چون خودآگاهی، خودمدیریتی و تصمیم گیری مسئولانه دست یافت. به دنبال این تغییرات، رفتارهایی همچون آرامش بیشتر در جریان فعالیت های کلاسی، احترام به نظر دیگران و تلاش برای بهبود وضعیت تحصیلی و... در او نمایان شد. این موارد نشان می دهد که راهکارهای ارائه شده اثر بخش بوده او موجب افزایش قابل توجه تاب آوری و بهبود چشمگیر تعاملات و رفتارهای دانش آموز شده است. نتایج نهایی نشان داد که دانش آموز توانست چالش ها را به فرصت تبدیل کند و مهارت هایی مانند خودآگاهی، خودمدیریتی و تصمیم گیری مسئولانه را به دست آورد. در پایان پیشنهاد می کنیم که خانواده و کادر مدرسه با انجام مطالعات و اقدامات لازم در زمینه تاب آوری، نقش فعال تری در پرورش و تقویت این مهارت ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، دانش آموز