پایداری زیست محیطی در فضاهای آموزشی با بهره گیری از انرژی خورشیدی (مطالعه موردی شهر همدان)

در سالهای اخیر نگرش جامعه نسبت به مسائل زیست محیطی دچار تغییرات قابل توجهی شده و این موضوع به یکی از دغدغه های اصلی تبدیل گشته است که ضرورت ایجاد زیرساخت های آموزشی پایدار در مناطق شهری را به وضوح نمایان می سازد. با افزایش نیاز به انرژی در مراکز آموزشی، استفاده از انرژی خورشیدی به عنوان یک منبع پاک و تجدید پذیر به عنوان راه حلی مناسب برای دستیابی به پایداری زیست محیطی در این فضاها مطرح می شود. شناسایی فرصت های بهره برداری از انرژی خورشیدی در مراکز آموزشی می تواند مزایای فراوانی نه تنها برای محیط زیست بلکه برای خود موسسات آموزشی به ارمغان آورد. یکی از راه حل های پیشنهادی برای کاهش این تاثیرات، استفاده از انرژی های تجدید پذیر به ویژه انرژی خورشیدی در فضاهای آموزشی است. با توجه به اینکه ساختمان ها و فعالیت های ساختمانی نقش قابل توجهی در مصرف انرژی و تولید آلودگی ایفا می کنند، اهمیت طراحی پایدار در این حوزه به وضوح نمایان می شود. همچنین مطالعات نشان می دهند که استفاده از فناوری های نوین خورشیدی در مدارس می تواند به کاهش مصرف انرژی، کاهش آلودگی و تشویق دانش آموزان به رفتارهای پایدار کمک کند. در این راستا در این مقاله ضمن بررسی پایداری زیست محیطی و انواع انرژی خورشیدی فعال و غیرفعال و تاثیرات آن بر محیط زیست و همچنین، روش های بهره برداری از انرژی خورشیدی در فضاهای آموزشی و فناوری های مرتبط با استفاده از این منابع برای کاهش آلودگی و بهبود شرایط اقتصادی و زیست محیطی در محیط های آموزشی مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

پایداری زیست محیطی ، فضاهای آموزشی ، انرژی خورشیدی ، مصرف انرژی ، شهر همدان