نقد خودتنظیمی کیهانی در بودیسم

این مقاله به بررسی انتقادی دیدگاه بودیسم می پردازد که جهان را خودتنظیم گر می داند و براهین غایت شناختی برای نظم کیهانی را نمی پذیرد. روش شناسی این پژوهش، تحلیل تطبیقی و فلسفی است که در آن، مبانی نظری خودتنظیمی در بودیسم (نظیر وابستگی متقابل و کارما) تشریح شده و در مقابل، استدلال های کلیدی براهین غایت شناختی (مانند نظم ظریف ثابت های کیهانی و پیچیدگی های بیولوژیکی) تبیین می گردد. این تحلیل این امکان را به ما می دهد تا به نقد و بررسی تبیین بودیستی برای منشا و استمرار نظم جهان بپردازیم. هدف این مقاله، چالش کشیدن کفایت تبیین بودیستی برای منشا و استمرار نظم جهان است. نتیجه گیری این است که هرچند دیدگاه بودیسم در سطح فردی و اخلاقی دارای عمق است، اما در ارائه توضیحی جامع و قانع کننده برای نظم شگفت انگیز و هدفمند کیهانی، نارسایی هایی دارد و صرف "خودتنظیمی" بدون یک عامل غایی یا ناظم اولیه، در مواجهه با شواهد نظم غایت شناختی با دشواری هایی روبروست و ممکن است نتواند به طور کامل به پرسش های بنیادی در مورد منشا و هدف نهایی هستی پاسخ دهد.

کلیدواژه ها:

بودیسم ، خودتنظیمی جهان ، براهین غایت شناختی ، برهان نظم