تحلیل انتقادی اسناد بالادستی کشور پیرامون رابطه کودک و طبیعت

مسئله اصلی پژوهش حاضر ناظر بر ضرورت ارتباط بی واسطه کودک و طبیعت و تاثیرات مثبت آن بر کودک و جامعه است. بر همین اساس در این پژوهش تلاش خواهد شد در بخش چارچوب مفهومی، با مرور منابع موجود، پیامدها و تاثیرات حضور بی واسطه کودکان در طبیعت یا در نقطه مقابل نتایج و آسیب های ناشی از عدم حضور کودکان در طبیعت، توصیف و تبیین شود. در بخش بعدی، سیاستگذاری های صورت گرفته در حوزه کودکی در ایران معاصر از زاویه رابطه کودک و طبیعت نقد و بررسی خواهد شد. اسنادی مانند سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، برنامه های توسعه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ششگانه، سند ملی حقوق کودک و نوجوان، قانون حمایت از اطفال و نوجوانان، اساسنامه سازمان ملی تعلیم و تربیت و سند برنامه درسی ملی جمهوری اسلامی ایران از این جمله اند. در نهایت، ضمن تبیین آسیب ها و ضعف های موجود در این سیاست ها ، پیشنهادات و راهکارهایی برای اصلاح سیاستگذاری مرتبط با کودکان و نزدیکی بیشتر کودکان با محیط زیست ارائه خواهد شد. از جمله این راهکارها می توان به تغییر نگاه به کودک و کودکی، تغییر جهت سیاستگذاری ها و برنامه ها به سمت تامین تجربه مستقیم طبیعت برای کودکان؛ مبتنی ساختن سیاستگذاری ها بر انجام پژوهش های سازمان یافته و هدفمند در مورد ارتباط کودک و طبیعت، تشکیل شورای عالی کودکی، تغییر برنامه ها و فضای مدارس به سمت استفاده از فضای سبز، تغییر نقش معلمان از آموزش دهنده به تسهیل گر، احیای محله برای کودکان و ایجاد ارتباط در بین کودکان و سالمندان در فضاهای محلی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

کودک ، محیط زیست ، تعامل ، حضور در طبیعت ، سیاست گذاری ها