چشم انداز آینده و نوآوری های فناوری در آموزش اوتیسم

با توجه به چالش های منحصربه فرد آموزشی پیش روی افراد دارای اختلال طیف اوتیسم و اهمیت روزافزون ارتقای کیفیت زندگی آنان، این مقاله با رویکردی تحلیلی-مفهومی، به بررسی چشم اندازهای آینده و ظرفیت های نوآوری های فناورانه در آموزش اوتیسم می پردازد و در پی ارائه یک چارچوب نظری منسجم برای تلفیق این فناوری ها در محیط های یادگیری است. یافته های نظری پژوهش نشان می دهد که گذار از رویکردهای یکسان نگر به سوی یادگیری شخصی سازی شده، مبتنی بر هوش مصنوعی و تحلیل داده های شناختی، محور اصلی تحولات آتی خواهد بود. این نوآوری ها، فراتر از تقویت مهارت های تحصیلی، پتانسیل قابل توجهی در توسعه مهارت های اجتماعی-عاطفی از طریق ابزارهایی نظیر واقعیت مجازی و افزوده برای شبیه سازی تعاملات اجتماعی و فناوری های پوشیدنی برای مدیریت هیجانات دارند. همچنین، مقاله بر این نکته تاکید می ورزد که موفقیت این فناوری ها نه تنها به پیشرفت فنی، بلکه به در نظر گرفتن ابعاد روان شناختی، اجتماعی و فرهنگی، و ایجاد یک اکوسیستم حمایتی انسان-محور وابسته است. در نهایت، این پژوهش با ارائه یک چشم انداز یکپارچه، دلالت های مهمی برای سیاست گذاران حوزه آموزش و سلامت، متخصصان بالینی و طراحان آموزشی به همراه دارد و بر ضرورت اتخاذ یک رویکرد میان رشته ای به منظور تحقق آموزش فراگیر، موثر و اخلاق مدار برای افراد طیف اوتیسم در عصر دیجیتال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش اوتیسم ، نوآوری های آموزشی ، فناوری آموزشی ، چشم انداز آینده ، مداخلات شناختی.