ارتباطات میان فرهنگی براساس نظریه کنش دعوتی در تناظر با کنش ارتباطی هابرماس

ارتباطات میان فرهنگی به ارتباط میان اعضای دو فرهنگ متفاوت اطلاق می گردد؛ افرادی که در دو جغرافیای فرهنگی قرار دارند با دشواری می توانند همدیگر را درک کنند. در ادبیات موجود در حوزه میان فرهنگی زبان، قومیت، نژاد، جغرافیای سیاسی و مانند آن را ملاک تمایز فرهنگی قلمداد کرده اند. در صورتی که بتوان «دین» را مهمترین عنصر و ملاک تمایز فرهنگی دانست، تغییراتی در مفهوم و قلمرو ارتباط میان فرهنگی رخ می دهد. با بررسی مفهوم شناسی فرهنگ از طریق روش شناسی بنیادین و نیز بررسی جایگاه معنا در کنش اجتماعی زاویه نگرش به این نوع از ارتباطات تحت تاثیر قرار گرفته و مساله جدیدی را پیش روی محقق قرار می دهد به این نحو که: آیا می توان ارتباطات میان فرهنگی را به ارتباطات میان مسلمانان با غیرمسلمانان و به تعبیری ارتباط میان دینی تقلیل داد؟ تحلیل فرهنگ و معنای کنش از نگاه روش شناسی بنیادین و نیز با بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی در متون اسلامی، پاسخ مثبتی به پرسش مزبور داده می شود؛ چون هم تعریف فرهنگ به دلیل نقش پررنگ دین در آن و هم هدف و فلسفه ارتباط(به ویژه از نگاه اسلامی) بر این دیدگاه اثر می گذارد و نتیجه آن اتخاذ رویکرد جدیدی در جهت نظریه «کنش دعوتی» است.

کلیدواژه ها:

ارتباطات میان فرهنگی ، کنش ، کنش دعوتی ، کنش ارتباطی