بررسی فقهی شرط عدم استیلاد در نکاح

این پژوهش با عنوان بررسی فقهی شرط عدم استیلاد در نکاح بر آن است تا به تبیین وضعیت و ماهیت شرط عدم فرزندآوری بپردازد. منظور از شرط عدم فرزندآوری متعهد شدن ارادی زوجین به عدم زادوولد و تکثیر نسل در طول زندگی مشترک می باشد؛ خواه این شرط از شروط ضمن عقد نکاح باشد خواه بعد از عقد تنظیم گردد. در فرض صحت شرط نیز زوجین به دلیل مبتنی بودن شرط بر نصوص شرعی، ملتزم به اجرای تعهد خواهند بود. منظور زوجین از درج این شرط در نکاح شرط عدم استیلاد بصورت شرط فعل (ترک فعل) می باشد. برای رسیدن به این منظور پس از مطالعه و فیش برداری از منابع و مآخذ تحلیل یافته ها به روش استقرایی انجام شد و در پایان با توجه به نتایج حاصله تکالیف و حقوق زوجین راجع به این شرط، روشن می گردد. مهمترین دستاوردهای این پژوهش را می توان این موارد دانست: الف) برای رسیدن به حکم شرط عدم فرزندآوری، باید قائل به تفصیل شد. ب) شرط عدم استیلاد در نکاح موقت صحیح ولی در نکاح دائم اگر بصورت همیشگی و دائمی مطرح گردد مصداقی از سلب حق بطور کلی و تحریم حلال می باشد. ج) تعارض شرط عدم فرزندآوری در نکاح با قواعد فقهی و اصولی روشن است. د) بوجود آمدن شرایط عسر و حرج ناشی از تخلف شرط عدم فرزندآوری، حق استفاده زوجه از طلاق قضایی را ایجاد می نماید.

کلیدواژه ها:

ماهیت نکاح فرزندآوری ، استمتاع ، جنسی ، تحریم حلال ، سلب حق ، کارشناسی ارشد حقوق خصوصی ، مبانی فقه و حقوق اسلامی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد (تنکابن ، مدرس گروه حقوق دانشگاه شفق