تحلیل نقش کریدورهای اکولوژیک در جلوگیری از انقراض محلی گونه های اندمیک در چشم اندازهای تکه تکه شده

کریدورهای اکولوژیک به عنوان مسیرهای طبیعی اتصال دهنده قطعات زیستگاه های پراکنده، نقش کلیدی در حفظ تنوع زیستی و جلوگیری از انقراض محلی گونه های اندمیک ایفا می کنند. در چشم اندازهای تکه تکه شده، کاهش اندازه و ارتباط بین زیستگاه ها باعث افزایش فشار بر جمعیت های کوچک و کاهش جریان ژن می شود، که به طور مستقیم خطر انقراض محلی را افزایش می دهد. این مقاله با تحلیل ساختار، عملکرد و اثرات کریدورهای اکولوژیک، به بررسی توانایی آن ها در تسهیل مهاجرت، تبادل ژن و پایداری جمعیت گونه های اندمیک می پردازد. نتایج نشان می دهد که کریدورهای زیستی با طراحی صحیح، مدیریت هدفمند و پیوستگی کافی، می توانند مقاومت جمعیت ها در برابر تغییرات محیطی و اثرات جزیره ای شدن را افزایش دهند و نقش موثری در کاهش انقراض محلی ایفا کنند. این پژوهش چارچوبی علمی برای برنامه ریزی حفاظتی در چشم اندازهای تکه تکه شده فراهم می کند و نشان می دهد که کریدورها ابزار حیاتی در حفاظت از گونه های حساس و نادر هستند.

کلیدواژه ها:

کریدور اکولوژیک ، تنوع زیستی ، گونه های اندمیک ، انقراض محلی ، چشم انداز تکه تکه شده ، اتصال زیستگاه ، حفاظت زیستگاه ، جریان ژن ، مهاجرت گونه ها ، مدیریت اکولوژیک