بررسی تاثیر آموزش تاب آوری بر سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی هیجانی در جانبازان اعصاب و روان

زمینه و هدف: آموزش تاب ­آوری به عنوان یک مداخله روانشناختی موثر می ­تواند مکانیسم ­های مقابله­ ای مانند سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی هیجانی را در جانبازان اعصاب و روان ارتقا دهد. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر این آموزش بر ارتقای توانمندی های روانی-اجتماعی این گروه آسیب­ پذیر طراحی و اجرا شد.روش ها: این پژوهش شبه تجربی با طرح پیش ­آزمون-پس­ آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری مطالعه، جانبازان اعصاب و روان تحت پوشش بنیاد شهید و امور ایثارگران در سال ۱۴۰۴ بودند که از میان آن ­ها ۴۰ نفر به روش نمونه ­گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش تاب آوری قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل، مداخله ای دریافت نکرد. یک ماه پس از پایان جلسات آموزشی، شرکت ­کنندگان هر دو گروه، مجددا مورد ارزیابی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری اجتماعی Bell و خودتنظیمی هیجانی Gross and John (۲۰۰۳) بود. داده ­ها توسط نرم ­افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: یافته ­های مطالعه نشان داد که آموزش تاب ­آوری به طور معناداری منجر به بهبود سازگاری اجتماعی (۰/۰۰۱>P) و افزایش خودتنظیمی هیجانی (۰/۰۰۴=P) در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل شده است. نتایج تحلیل کوواریانس است نشان داد که مداخله انجام شده بدون توجه به نمره پیش ­آزمون، موثر بوده است.نتیجه گیری: این نتایج حاکی از آن است که آموزش تاب آوری می تواند به عنوان یک مداخله موثر در ارتقای توانایی های روانی-اجتماعی جانبازان اعصاب و روان مورد استفاده قرار گیرد. با توجه به شیوع بالای مشکلات هیجانی و اجتماعی در این گروه از جانبازان، اجرای برنامه های آموزش تاب آوری در مراکز درمانی و توانبخشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سازگاری ، خودتنظیمی هیجانی ، جانبازان ، اختلال استرس پس از سانحه