تاثیر مداخلات روانشناختی بر بهبود انگیزه درمان در بیماران مبتلا به سرطان

سرطان به عنوان یکی از مهم ترین بیماری های مزمن و تهدیدکننده زندگی، علاوه بر پیامدهای جسمانی، آثار روانی و اجتماعی گسترده ای بر بیماران دارد. اضطراب، افسردگی، کاهش کیفیت زندگی و افت انگیزه برای ادامه درمان از جمله مشکلات شایع در این بیماران هستند. شواهد پژوهشی نشان می دهد که مداخلات روانشناختی، به ویژه درمان مبتنی بر شفقت و آموزش خودشفقتی، می توانند نقش مهمی در کاهش فشارهای روانی و ارتقای انگیزه درمان ایفا کنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخلات روانشناختی بر بهبود انگیزه درمان در بیماران مبتلا به سرطان انجام می شود. انتظار می رود نتایج این مطالعه نشان دهد که ادغام مداخلات روانشناختی در پروتکل های درمانی سرطان، نه تنها پیامدهای روانی بیماران را بهبود می بخشد، بلکه موجب افزایش همکاری آنان با تیم درمانی و ارتقای اثربخشی درمان های پزشکی خواهد شد. با توجه به اینکه بخش عمده ای از پژوهش ها بیشتر بر کیفیت زندگی یا کاهش علائم روانی تمرکز داشته اند و کمتر به طور مستقیم به بررسی انگیزه درمان پرداخته اند، انجام مطالعات جدید در این زمینه ضروری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخلات روانشناختی بر بهبود انگیزه درمان در بیماران مبتلا به سرطان طراحی شده است. انتظار می رود نتایج این مطالعه نشان دهد که ادغام مداخلات روانشناختی در پروتکل های درمانی سرطان، نه تنها پیامدهای روانی بیماران را بهبود می بخشد، بلکه موجب افزایش همکاری آنان با تیم درمانی و ارتقای اثربخشی درمان های پزشکی خواهد شد. سرطان علاوه بر پیامدهای جسمانی، مشکلات روانی و اجتماعی گسترده ای ایجاد می کند که انگیزه درمان بیماران را کاهش می دهد. مداخلات روانشناختی به ویژه درمان مبتنی بر شفقت و خودشفقتی می توانند با کاهش اضطراب و افسردگی، انگیزه ادامه درمان را تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

سرطان ، انگیزه درمان ، مداخلات روانشناختی ، درمان مبتنی بر شفقت ، خودشفقتی ، کیفیت زندگی.