بررسی نارسانویسی در کودکان

نارسانویسی یکی از اختلالات رایج یادگیری در کودکان است که خود را در قالب مشکلاتی چون کندنویسی، بدخطی، وارونه نویسی، جابجایی حروف، عدم رعایت فاصله گذاری، ضعف هماهنگی حرکتی ظریف و ناتوانی در انتقال درست افکار بر روی کاغذ نشان می دهد. این اختلال، علی رغم شیوع قابل توجه در میان دانش آموزان دوره ابتدایی، اغلب دیر تشخیص داده می شود و می تواند بر پیشرفت تحصیلی، عزت نفس، و روابط اجتماعی کودک تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی علل، نشانه ها، روش های ارزیابی، پیامدها و راهبردهای درمان و توان بخشی نارسانویسی انجام می شود. در این مقاله، علاوه بر مرور ادبیات نظری و مفهوم شناسی نارسانویسی، به بررسی نقش عوامل عصبی شناختی، محیطی، آموزشی و عاطفی در بروز این اختلال پرداخته می شود. همچنین روش های نوین مداخله از جمله تمرین های حرکتی ظریف، گفتاردرمانی، کاردرمانی، برنامه های تقویت مهارت های ادراکی حرکتی و استفاده از فناوری آموزشی مورد تحلیل قرار می گیرند. یافته ها نشان می دهند که تشخیص زودهنگام و استفاده از رویکردهای چندبعدی می تواند به شکلی چشمگیر در بهبود عملکرد نوشتاری کودکان مبتلا به نارسانویسی موثر باشد. این مقاله می کوشد با ارائه ی چارچوبی جامع، راهنمایی عملی برای والدین، معلمان و متخصصان درمان اختلالات یادگیری فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

نارسانویسی ، اختلالات یادگیری ، نوشتن ، مهارت های حرکتی ظریف ، مشکلات ادراکی حرکتی ، تشخیص زودهنگام ، کاردرمانی ، گفتاردرمانی ، مداخله آموزشی ، کودکان دبستانی.