سیاست گذاری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی سیاست گذاری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی انجام شد. با توجه به رشد سریع فناوری های هوش مصنوعی و ورود آن به عرصه های مختلف آموزش و مدیریت، ضرورت تدوین چارچوب های سیاستی روشن و اخلاق مدار بیش از پیش احساس می شود. این مطالعه تلاش کرد تا ضمن شناسایی فرصت ها و چالش های موجود، پیامدهای اخلاقی استفاده از هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی را تحلیل نماید. روش تحقیق به صورت ترکیبی (کیفی و کمی) طراحی گردید؛ در بخش کیفی از تحلیل محتوای اسنادی و مصاحبه با متخصصان استفاده شد و در بخش کمی داده ها از طریق پرسشنامه گردآوری و با مدل معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر کارایی تصمیم گیری، کیفیت مدیریت آموزشی و عدالت آموزشی دارد. در مقابل، کمبود زیرساخت های فناورانه، مقاومت فرهنگی و وابستگی بیش از حد به فناوری مهم ترین چالش های شناسایی شده بودند. همچنین، یافته ها نشان دادند که استفاده از هوش مصنوعی نگرانی هایی درباره حریم خصوصی داده ها و شفافیت الگوریتمی ایجاد می کند، اما شفافیت در طراحی و اجرای الگوریتم ها می تواند اعتماد مدیران، معلمان و دانشجویان را افزایش دهد. در جمع بندی، پژوهش حاضر تاکید می کند که سیاست گذاری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی باید چندبعدی باشد؛ به گونه ای که فرصت ها را تقویت کند، چالش ها را کاهش دهد و پیامدهای اخلاقی را مدیریت نماید. طراحی چنین چارچوبی می تواند مسیر تحول دیجیتال آموزش را هموار سازد و آینده ای پایدار و عادلانه برای نظام های آموزشی رقم بزند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت آموزشی ، سیاست گذاری ، عدالت آموزشی ، شفافیت الگوریتمی ، حریم خصوصی ، تحول دیجیتال.