باکتری های محرک رشد گیاه در تلفیق با فناوری گیاه پالایی: رویکردی پایدار برای اصلاح زمین های حاشیه ای

زمین هایی که برای کشاورزی یا صنعت کاربرد کم یا بدون استفاده هستند، زمین حاشیه ای محسوب می شوند. این نوع زمین ها اغلب در حاشیه بیابان ها یا سایر مناطق خشک یافت می شوند. میزان زمینی که می تواند برای کشاورزی استفاده شود همچنان با افزایش بیابان زایی که ناشی از تغییرات آب و هوایی و بدتر شدن مناطق حاشیه ای کشاورزی است، محدود می شود. گیاهان و میکروارگانیسم های مرتبط برای اصلاح و افزایش کیفیت خاک زمین های حاشیه ای استفاده می شوند. آن ها یک راه حل کم هزینه و معمولا طولانی مدت برای بازگرداندن حاصل خیزی خاک هستند. در میان فرآیندهای مختلف گیاه پالایی (مانند تجزیه گیاهی، استخراج گیاهی، تثبیت گیاهی، تبخیر گیاهی، فیلتراسیون گیاهی، تحریک گیاهی و نمک زدایی گیاهی)، به کارگیری یک مکانیسم خاص توسط وضعیت خاک، وجود و غلظت آلاینده ها و گونه های گیاهی درگیر تعیین می شود. این بررسی بر روی گیاهان مهم مورد استفاده برای گیاه پالایی، و همچنین چالش های رشد گیاه و قابلیت گیاه پالایی با تاکید بر مزایا و محدودیت های رشد گیاه در اراضی حاشیه ای متمرکز است. باکتری های محرک رشد گیاه (PGPB) با ترشح انواع متابولیت ها و هورمون ها، از طریق تثبیت نیتروژن و با افزایش فراهمی زیستی سایر مواد مغذی از طریق حل شدن مواد معدنی، رشد گیاه را تقویت کرده و زیست پالایی خاک را تقویت می کنند. این بررسی همچنین بر نقش باکتری های محرک رشد تحت تنش های غیرزیستی مختلف، از جمله زمین های آلوده به فلزات سنگین، محیط های با شوری بالا و آلاینده های آلی تاکید می کند. نتایج تحقیقات نشان می دهد، بهبود حاصل خیزی خاک اراضی حاشیه ای با استفاده از باکتری های محرک رشد منجر به احیای کشاورزی عمومی و همچنین احیای پوشش گیاهی بومی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

آلاینده های آلی ، باکتری های محرک رشد گیاه ، تجزیه زیستی ، زمین حاشیه ای ، گیاه پالایی ، فلزات سنگین