تحلیل نقش هوش مصنوعی در استراتژی دفاعی و پیامدهای آن برای امنیت ملی و جهانی (مطالعه موردی چین، روسیه و آمریکا)

همگرایی فناوری هوش مصنوعی با حوزه دفاع و امنیت، در حال دگرگونی بنیادین معادلات قدرت و ماهیت تهدیدات در نظام بین الملل است. این پژوهش با هدف «تحلیل نقش هوش مصنوعی در استراتژی های دفاعی و پیامدهای آن برای امنیت ملی و جهانی» و با تمرکز بر سه بازیگر اصلی این عرصه، یعنی ایالات متحده، روسیه و چین انجام شده است. پرسش محوری مقاله این است: «بهره گیری از هوش مصنوعی در استراتژی دفاعی قدرت های بزرگ چه پیامدهایی برای امنیت ملی آنان و امنیت بین الملل دارد؟». این پژوهش با رویکردی توصیفی- تحلیلی و در چارچوب نظری مکتب کپنهاگ انجام شده است. روش پژوهش، کیفی است و داده های مورد نیاز به روش کتابخانه ای و از طریق واکاوی اسناد راهبردی دولتی، مقالات علمی معتبر و گزارش های تحلیلی مراکز مطالعاتی بین المللی گردآوری و با تکنیک تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگر چه هوش مصنوعی به عنوان یک «قدرت­افزای راهبردی» به کشورها در تقویت امنیت نظامی و اقتصادی کمک می کند، اما در سطح کلان، پیامدهای بی ثبات کننده ای را دامن می زند. مهم ترین این پیامدها شامل «تشدید رقابت تسلیحاتی و کاهش آستانه هسته ای»، «تضعیف ثبات استراتژیک» و «ایجاد تهدیدات وجودی برای امنیت انسانی» از یک­سو، و «تقویت سوگیری های الگوریتمی و تهدید امنیت اجتماعی» در سطح ملی از سوی دیگر است. نتیجه کلی حاکی از آن است که بهره گیری فزاینده از هوش مصنوعی در عرصه دفاع، بدون ایجاد چارچوب های حکمرانی و حقوقی بین المللی، می تواند امنیت جهانی را در معرض ریسک های غیرقابل پیش بینی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری ماشینی ، راهبرد جبرانی ، امنیت ، دولت