تحلیل تربیتی احکام فقهی مراتب امر به معروف و نهی از منکر در ناحیه روش

یکی از روشهای نفوذ اجتماعی برای تغییر رفتار دیگران، امر به معروف و نهی از منکر است. نظارت عمومی یا مردمی حاصل از امر به معروف و نهی از منکر موجب میشود ارزشهای دینی و اخلاقی بهصورت هنجارهای اجتماعی مستحکم ادامه یابد. این واجب الهی دارای چهار شرط : شناخت معروف و منکر، احتمال تاثیر، اصرار بر گناه و عدم مفسده و ضرر( است. انجام این فریضه متوقف بر رعایت سه مرتبه (قلبی، زبانی و عملی)است. هدف از پژوهش حاضر تحلیل این فریضه از بعد تربیتی، با محوریت روشهای تربیتی در مراتب امر به معروف و نهی از منکر میباشد. این پژوهش با روش توصیفیتحلیلی و با بهرهگیری از منابع کتابخانهای انجام شده است. در مراتب امر به معروف و نهی از منکر روشهایی وجود دارد که استفاده از آنها در انجام این فریضه موثر و مثمر واقع میشود. انبیا و اولیای الهی هم در امر به معروف و نهی از منکر از روشهای نامه، حذف محرک گناه، روش جدایی، تحریکی، قرآنی، مناظرهای، استحیایی، الگویی، چهره هم در کشیدن، تعلیلی، جمعی و غیره استفاده نموده اند که هر کدام از این روشها دارای پشتوانه تربیتی است. نتایج پژوهش نشان میدهد که استفاده درست و به جا از روشهای تربیتی )سکوت، نمادین، صریح، اعتراضی، تحریکی، اخطاری، غیرمستقیم، تدبری، مناظره ای و غیره( در امر به معروف و نهی از منکر، سبب تحقق اهداف اجتماعی این واجب میگردد

کلیدواژه ها:

فقه تربیتی ، امر به معروف ، نهی از منکر ، تحلیل تربیتی ، روش تربیتی