خانه مرزی: کوچک سازی هسته های کاربری و آزادسازی پیرامون برای فضامرزهای انعطاف پذیر

در خانه ماندن در بسیاری از شهرها به عادت تبدیل شده است؛ از ریزگرد و آلودگی تا پاندمی و اختلالات شهری. خانه متعارف با تقسیمات صلب و اتاقهای از پیش نام گذاری شده، تاب سکونت ترکیبی-همنشینی پایدار کار، درس فراغت و مراقبت را ندارد. این مقاله با تکیه بر ادبیات معنای خانه و امنیت وجودی و یافته های پساکرونا، خانه مرزی را پیشنهاد می کند؛ کوچک سازی هسته های کاربری برچسب خورده و آزادسازی پیرامون برای فضامرزهای انعطاف پذیر که در طول شبانه روز نقش عوض می کنند و تعارض پناهگاه بودن با کارکردهای افزوده را حل می کنند. نتیجه مجموعه ای از اصول و چک لیست اجرایی برای پروژه های نوسازی بازسازی است؛ با تاکید بر مرزبندی و مرزبازی تقویت فضاهای نیمه عمومی انیمه خصوصی و افزایش قابلیت تغییر چیدمان بدون افزایش زیربنا.

کلیدواژه ها:

فضامرز ، خانه مرزی ، خانه مانی ، بحران های اقلیمی ، سکونت ترکیبی