طراحی آموزش تلفیقی و یادگیری دیجیتال برای توسعه مهارت های حرفه ای فرهنگیان و افزایش اثر گذاری آموزشی/

تحول دیجیتال، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های جدیدی مواجه کرده است. در این میان، توسعه مهارت های حرفه ای فرهنگیان برای همگام شدن با این تحولات، یک ضرورت استراتژیک محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مدل مفهومی برای طراحی و اجرای آموزش تلفیقی (Blended Learning) و یادگیری دیجیتال به منظور ارتقای شایستگی های معلمان و افزایش اثربخشی فرآیندهای آموزشی انجام شده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی، ابتدا به بررسی مبانی نظری مدل های کلیدی مانند TPACK (دانش فنی تربیتی محتوا)، SAMR (جایگزینی، افزودن، تغییر، تعریف مجدد) و جامعه کاوش (CoI) می پردازد. سپس، با استناد به پژوهش های پیشین در زمینه آموزش فرهنگیان در ایران ، چالش های موجود در مسیر توسعه حرفه ای سنتی را تحلیل می کند. در بخش روش شناسی، یک طرح پژوهش آمیخته (کیفی-کمی) برای ارزیابی اثربخشی یک دوره آموزش تلفیقی طراحی شده، تشریح می شود. یافته های نشان می دهد که معلمان شرکت کننده در دوره های تلفیقی، در مقایسه با گروه کنترل، رشد معناداری در شایستگی های دیجیتال، خودکارآمدی تدریس و رضایت شغلی نشان می دهند. نتایج کیفی نیز حاکی از آن است که ایجاد یک «جامعه یادگیری حرفه ای آنلاین» به افزایش تعامل، هم اندیشی و حل مسئله مشترک میان فرهنگیان کمک شایانی می کند.در نهایت، این مقاله یک چارچوب اجرایی ۷ مرحله ای برای پیاده سازی برنامه های توسعه حرفه ای مبتنی بر یادگیری تلفیقی در سطح وزارت آموزش و پرورش ارائه داده و پیشنهادهایی برای سیاست گذاران و مدیران مدارس مطرح می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، یادگیری دیجیتال ، توسعه حرفه ای معلمان ، شایستگی های دیجیتال ، اثربخشی آموزشی