تبیین تجربه فراشخصی در مسکن به واسطه شناسایی الگوهای ذهنی حاضرسازی معنا در تجربه زیسته ساکنان شهر اردبیل به روش کیو

این پژوهش با رویکرد پدیدارشناختی، به بررسی چگونگی شکل گیری معانی و نمادهای مرتبط با مسکن در ذهن ساکنان اردبیل پرداخته است. پژوهش در تلاش است تا نشان دهد که مسکن فراتر از یک پناهگاه فیزیکی، به عنوان بستری برای تجسد هویت و ارزش ها عمل می کند و در شکل گیری تجربه فراشخصی نقش محوری دارد. عوامل فرهنگی، اجتماعی و تاریخی، به ویژه فردگرایی و مصرف گرایی، به طور قابل توجهی بر این معانی و نمادها تاثیر گذاشته اند.

با استفاده از روش کیفی کیو و تحلیل پدیدارشناختی، پژوهش نشان می دهد که تجربه زیسته از مکان، یک تجربه چندحسی و پویا است که در آن، ذهن و بدن به طور جدایی ناپذیری درگیر هستند. یافته ها حاکی از آن است که افراد با توجه به تجربیات شخصی، باورهای فرهنگی و اجتماعی و همچنین تاثیرات رسانه ها و محیط اطراف، معانی مختلفی را به مسکن نسبت می دهند. مفهوم "خود" و رابطه آن با "دیگری" نقش محوری در شکل گیری این معانی ایفا می کند. افراد از طریق مسکن به دنبال تعریف هویت خود و ارتباط با جامعه هستند. ذهنیت مردم اردبیل نسبت به مسکن، ترکیبی پیچیده از شناخت اجتماعی، احساسات، ارزش ها و گرایش های رفتاری است که به طور متقابل بر یکدیگر تاثیر می گذارند و در تضایف با هویت، نیازها و تجربه (ژنتیکی و نسلی)، بر معانی و نمادهای مرتبط با مسکن تاثیر می گذارند.

نتایج نشان می دهد که تجربه زیسته مکانی یک فرآیند پویا و چندلایه است که تحت تاثیر عوامل فردی، اجتماعی، فرهنگی و محیطی و به مدد حیث التفاتی و آگاهی قصدی، به حاضرسازی معنا نسبت به مکان منتهی می شود.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، تجربه زیسته ، حاضرسازی معنا ، روش کیو ، مسکن