اثربخشی مداخلات آموزشی توانمندی های منش بر کفایت اجتماعی و سلامت معنوی مادران دارای فرزند معلول شهر اصفهان

معلولیت واقعیتی است انکارناپذیر و به عنوان یک پدیده اجتماعی از ادوار گذشته تاکنون در جوامع وجود داشته است و با توجه به مشکلات روانی و شخصیتی والدین دارای فرزند معلول، نیاز است برای جلوگیری از آن و بهبود روابط آنها با فرزند معلول خود از مداخلات روانشناختی استفاده نمود؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی مداخلات آموزشی توانمندی های منش بر کفایت اجتماعی و سلامت معنوی مادران دارای فرزند معلول شهر اصفهان بود. معلولیت پدیده ای است جهانی که همیشه و همه جا مطرح بوده است، اما در جوامع مختلف ازنظر شدت، نوع و نحوه مقابله و برخورد با آن، شرایط متفاوتی داشته است. آنچه مسلم است این که ناتوانی و معلولیت حقیقی در کلیه جوامع و در طول تاریخ اجتناب ناپذیر بوده است. عواملی مانند جنگ، تکنولوژی، رشد روزافزون جمعیت، عدم رعایت بهداشت، فقدان آموزش و پیشگیری و. . . موجب شده اند که تعداد معلولین در جهان افزایش یابد به طوری که این معضل اجتماعی به عنوان یکی از مسائل پیچیده و مهمی درآمده است که جوامع با آن مواجه هستند. عواملی همچون، بار سنگین مالی خدمات پزشکی و درمانی، از دست دادن تفریح های لازم، از دست دادن خواب به ویژه در سال های اولیه تولد کودک و بالاخره منزوی شدن از خویشاوندان و دوستان، می تواند بر فشار روانی پدر و مادر کودک معلول بیفزاید، از سوی دیگر، رابطه والدین با فرزند ناتوان یا معلول، خود تابع عواملی همچون، سن و جنسیت کودک، پایگاه اجتماعی- اقتصادی خانواده، توان کنار آمدن خانواده با مشکل، ترکیب اساسی خانواده (رابطه یک طرفه، دو طرفه یا سه طرفه) و میزان شدت معلولیت، می باشد

کلیدواژه ها:

کفایت اجتماعی ، سلامت معنوی ، توانمندی های منش.