بررسی روشهای محاسبه گرمای جذب گاز دی اکسید کربن از هوا و انتخاب معادله مناسب

افزایش غلظت گاز گلخانه ای CO۲ در جو در حال حاضر به یکی از مشکلات جهانی تبدیل شده است. روش های بسیاری همچون کاهش انتشار CO۲ با کاهش استفاده از سوخت های فسیلی، حذف CO۲ از دودکش های صنایع آلاینده و جذب از هوا توسط محققان پیشنهاد شده و استفاده شده اند. برای جذب مستقیم CO۲ از هوا می توان از جاذب های مایع یا جامد استفاده کرد که جاذب های جامد به دلیل مشکلات کمتر بیشتر مورد توجه هستند. از آنجا که جذب سطحی CO۲ بر روی جامدات در دماهای کم بیشتر است، پایین نگه داشتن دمای فرایند جذب برای افزایش بازدهی آن ضروری است. با توجه به اینکه در فرایند جذب سطحی گاز CO۲ گرما آزاد می کند، دانستن نرخ گرمای آزاد شده برای طراحی خنک کننده بستر جذب لازم است. در این تحقیق ابتدا معادلات گرمای جذب یک گاز بر روی سطح انواع جاذب های جامد مرسوم بر پایه ایزوترم های جذب، لانگمویر فروندلیچ و سیپس به دست آمدند و سپس مقادیر محاسباتی با داده های تجربی مقایسه گردید. نتایج نشان داد که مدل ایزوترم سیپس نتایج بهتری برای پیش بینی میزان و گرمای جذب CO۲ بر روی جاذب ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

جذب سطحی ، گاز دی اکسید کربن ، گرمای جذب ، ایزوترم جذب