نقش نظریه تصمیم گیری مقاوم در مهندسی سیستم های آینده نگر

پیشرفت سریع فناوری های پیچیده، از جمله سیستم های سایبر-فیزیکی، شبکه های انرژی هوشمند و حمل ونقل خودکار، موجب شده است که مهندسی سیستم های آینده نگر با عدم قطعیت های بنیادین و تغییرات محیطی گسترده مواجه شود. در چنین شرایطی، اتکای صرف به رویکردهای کلاسیک تصمیم گیری که معمولا مبتنی بر سناریوهای قطعی یا احتمالات ایستا هستند، ناکافی به نظر می رسد. نظریه تصمیم گیری مقاوم (RDM) با تاکید بر کاهش آسیب پذیری سیستم در برابر طیف وسیعی از عدم قطعیت ها و خلق راهکارهایی پایدار و انعطاف پذیر، به عنوان چارچوبی کارآمد در این زمینه مطرح شده است. این مقاله با مروری نظام مند بر مبانی نظری RDM و بررسی کاربردهای آن در مهندسی سیستم های آینده نگر، چارچوبی تحلیلی برای ادغام این دو حوزه ارائه می دهد. هدف اصلی، تبیین ظرفیت های نظریه تصمیم گیری مقاوم در ارتقای تاب آوری، پایداری و کارایی سیستم های پیچیده آینده است.

کلیدواژه ها:

مهندسی سیستم ها ، تصمیم گیری مقاوم ، عدم قطعیت ، آینده نگری ، تاب آوری سیستم