تاثیر تدریس مفاهیم دینی با روش های نوین (نمایش، بازی، داستان) بر درک مفهومی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، واکاوی تاثیر به کارگیری روش های نوین آموزشی شامل نمایش، بازی و داستان گویی در تدریس مفاهیم دینی و بررسی نقش این روش ها در افزایش درک مفهومی دانش آموزان است. با توجه به اینکه بخش قابل توجهی از مسائل دینی انتزاعی، ارزش محور و گاه دور از تجربه مستقیم کودکان هستند، استفاده از شیوه های سنتی تدریس غالبا نمی تواند به ایجاد فهم عمیق و پایدار منجر شود. ازاین رو، روش هایی که مبتنی بر تجربه، مشارکت و خلق موقعیت های واقعی یا شبه واقعی باشند، اهمیت بیشتری یافته اند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر نظریه های یادگیری فعال انجام شد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که نمایش با ایجاد فضای نقش آفرینی و امکان تجربه عینی مفاهیم، توجه و انگیزش دانش آموزان را افزایش داده و در تحلیل موقعیت های اخلاقی و دینی آنان موثر است. بازی های آموزشی نیز با فراهم سازی محیطی تعاملی و لذت بخش، باعث افزایش مشارکت، تقویت مهارت حل مسئله و پایداری یادگیری می شود. همچنین داستان گویی از طریق تحریک تخیل، ایجاد همذات پنداری و انتقال غیرمستقیم پیام های دینی، توانایی دانش آموزان را در درک مفاهیم پیچیده و ارزش های اخلاقی تقویت می کند. بر اساس یافته ها، استفاده همزمان و هدفمند از این سه روش می تواند نه تنها در فهم محتوای دینی بلکه در رشد مهارت های اجتماعی، عاطفی و ارتباطی دانش آموزان نیز اثرگذار باشد. در نتیجه، تلفیق روش های نوین با شیوه های کلاسیک می تواند مسیری کارآمد برای تقویت یادگیری دینی، افزایش علاقه مندی به درس و تبدیل مفاهیم دینی به تجربه ای معنادار و قابل فهم برای دانش آموزان فراهم کند.

کلیدواژه ها:

تدریس دینی ، روش های نوین آموزشی ، نمایش ، بازی آموزشی ، داستان گویی ، درک مفهومی دانش آموزان