بررسی رابطه یادگیری خودتنظیمی با خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان رامیان

هدف از پژوهش حاضر بررسی بین جو یادگیری خودتنظیمی با خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان رامیان بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه پنجم و ششم ابتدایی شهرستان رامیان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۴۱۵۰ نفر بود. نمونه آماری این پژوهش بر اساس فرمول کوکران تعداد ۳۵۱ نفر محاسبه و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه ی خودپنداره ی تحصیلی یسن چن (۲۰۰۶)، پرسشنامه جو عاطفی خانواده هیل برن (۱۹۶۴) و پرسشنامه یادگیری خودتنظیمی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمونهای آمار توصیفی و روش ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیر تحلیل شد. نتایج نشان داد که رابطه ی معنی داری بین یادگیری خودتنظیمی با خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان رامیان وجود دارد یعنی دانش آموزانی که یادگیری خودتنظیمی دارند از خودپنداره تحصیلی مثبتی برخوردار بودند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خود تنظیمی ، خود پنداره تحصیلی ، دانش آموزان