شاگرد پروری در عصر فناوری های نوپدید و هوش مصنوعی

چکیده مقاله حاضر به روش تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی شاگردپروری در عصر فناوری های نوپدید و هوش مصنوعی می پردازد. این پژوهش در جهت پاسخگویی به این سوال است که چگونه هوش مصنوعی و ابزارهای دیجیتال بر فرآیند تعلیم و تربیت تاثیر گذاشته و چه چالش ها و فرصت هایی را به همراه دارند. با تحول در نقش معلمان و روش های سنتی آموزش، ابتدا تاثیر هوش مصنوعی بر یادگیری بررسی شده و سپس فرصت ها و چالش های ناشی از آن تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهد که فناوری های نوین ضمن افزایش شخصی سازی آموزش و دسترسی گسترده تر به منابع علمی، نیازمند بازتعریف نقش مربیان و توسعه مهارت های تربیتی جدید است. نتایج پژوهش تاکید می کند که ادغام فناوری در آموزش باید به گونه ای متعادل و هدفمند صورت گیرد تا علاوه بر ارتقای کیفیت یادگیری، نقش معلمان در هدایت و پرورش استعدادهای شاگردان حفظ شود. در نهایت، راهکارهایی برای سازگاری نظام آموزشی با این تغییرات ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، فناوری های نوپدید ، شاگرد پروری ، آموزش و یادگیری